Ve sonra döndüm dedim ki "EMEĞİMİZE SAĞLIK"...

Son haftadayız. Sondan bir önceki günde son blogg yazılarımızı yazıyoruz. Üzerimde hüzün etkisi bir hayli hissedilmekte ne yazık ki. Bu gün şunu söylerken tereddüt etmiyorum. "Mesleki eğitim için ÖzÜ kütüphanesi tek adres olmalı". Bu 4 haftalık süreçte bizi sürekli olarak eğitimlere almaları, bireysel ve takım çalışmaları ile bize profesyonel meslek hayatını tattırmaları gerçekten mucizeviydi. Geçen gün mesela bir iş yerine başvururken vereceğimiz ön yazıyı yazdık. Ben yazarken hiç zorlanmadım. Muhteşem Bey bize bunun eğitimini vermişti. Ya da piyasa araştırması yapan bir kullanıcımıza yardımcı olurken nasıl bir yol izlemeliyiz diye sorduklarında ben yine zorlanmadım çünkü Çiçek Hanım bize hepsini öğretmişti. Burcu Hanımla başladığımız katologlamaya Nilay Hanım'ın üstün sabrıyla devam ettik. Öyle sanıyorum ki biraz fazla soru sordum. Bu benim katologlamaya ayrı bir ilgi duymamdan kaynaklanıyor. Ayhan Bey'e soru sorma oranımla Nilay Hanım'ı karşılaştırırsak sanırım kafa kafaya denk gelirler. Ayhan Bey'e de buradan sabırlarından dolayı teşekkür ediyorum ve bize verdiği "Kitap Ekleri" projesiyle yaratıcılığımızı zorlamamız konuşunda destek oluşunu da açıkcası hiç unutmayacağım. O proje umarım bir gün hayata geçer ve biz Zeynep'le dönüp "Emeğimize Sağlık" deriz. Banu Hanım'ın her gün "Peki şimdi ne yapalım?" diye kapısını çaldık. Bize her seferinde yapacak güzel işler buldu.
      Process o kadar çok yaptık ki "Bir proces'in yaşam döngüsü" adlı çalışmamı sizinle paylaşmak isterim.

 

 1-Kitabımız gelir kitabevinden kendilerinin o çıkması çoook zor olan etiketlerle.
2-Biz kitaba mümkün olduğunca zarar vermeden onları çıkarıp kendi şık RFID'mizi yapıştırırız.
3-Damgamızı basarız. Kitabımız her yerden bakılınca rengini belli etmiş olur. O bir ÖzÜ'lüdür artık.
4-Ve kitabımız kataloglanmaya hazır. Burcu ve ya Nilay Hanım tarafından beklenmektedir. :)

    Günler böyle böyle hızla geçti gerçekten. Nasıl oldu da 4 hafta oldu. Daha ilk gün dündü sanki. Özellikle burayı bırakırken üzüleceğim şeylerden biri de raflama yaptığımızda inci gibi dizdiğimiz kitaplara dönüp şöyle bir baktığımızda "Emeğime Sağlık, çok güzel oldu" demeyi. Çünkü o zaman o kitaplar kitap olmaktan çıkıyor. Sizin birer çocuğunuzmuşta siz onları tertemiz giydirip dizmişsiniz gibi duruyor bizim tarafımızdan bakınca.

   Her neyse bu akşamlık daha fazla çene çalmadan üzerimdeki bu hüznü atayım. Yarın daha büyüğü bizi bekler. Yine de her şey çok güzeldi, her şey çok güzel olacak. Benim daha çok fikirlerim var. :)